Het Volk God's, Menschenharten

•449

en genot, bracht dat opschuimende in haar, een drift naar uitspatting, die haar schokte en in ziek heimwee verteerde. Rebecca zei Reintje alles. Reintje luisterde triest, verzonken in gedachten. Zij haakte naar den zomer; naar licht, warmte en rozen. Zij haatte rust, orde, gewoonheid. Zij begeerde rumoer, wilde ontspanning, in de war-sturing van al het geregelde. Haar los-bewegelijke geest versprong iedere paar minuten van onderwerp. Nu, na de strenge woorden van Rebecca, ineen weer op Duprez. Ja, zij gaf eigenlijk geen bliksem om dien snertkerel, al was hij bolle-bof van het Gerechtshof. Het was eigenlijk een arglistige schelm! Zij had bovendien een ander lief, die niet dat brandend-zinnelijke in haar opwekte, die haar geen roes bezorgde, maar bij wien zij zich wel een uurtje stil-gelukkig voelde, als zij hem zag en sprak. Geen bokser, renner, vliegenier of filmacteur, maar een doodgewone jongen...

— M'n broer Bram?

Reintje schrok. Hoe wist Rebecca dat nou weer?...

Rebecca glimlachte fijntjes...

— Al lang gezien.

Reintje barstte los, driftig, vol verdriet in de stem

en bleek van ontroering...... dat zij nooit Bram de

kleinste kans zou geven. Want zij was een vuile, luie tor, een zwijn, een smeerpoes, die alleen maar dronk, vrat en danste. Die alleen maar haar kapsel en haar lichaam verzorgde. Die geen snars voelde voor een ai.ders zorgen. Die alleen maar joeg naar zwoel plezier en luxe. Zij was dol op parfums en op mooie kleeren. Zij voelde niets voor huwelijks-verbintenis met kale knullen; zij voelde niets voor huwelijkstrouw en voor al dien mallen rommel meer. Zij was door- en-door bedorven. Zij zou zich aan geen énkelen man willen hechten; het allerminst wel aan goedhartig-onnoozelen Bram. Zij zou hem bezoedelen, zij, die in malle kuren

Mensehenharten.