Het Volk God's, Menschenharten

•448

echter weerstond, had zij macht, sarrende, lévende macht. Nou kon hij op zijn loepie de minuten tellen...

Rebecca staarde, duizelde. Zij begreep van al die perversie en narcose niets. Zoo een meid kon huilen, verbleeken en lachen, wanneer zij maar wou!... Haar verlangen was zoo heel anders. Zij verlangde naar een eigen woninkje. Rebecca voelde alleen voor een huwelijksgeluk van twee menschen bij elkaar, als twee zuivere bloemen. Zij kon niet snappen, dat je een man liefhad en tegelijk aan een ander begeerend dacht. Brak heel het laefde-tooverwaas. Het werd ijl en heet en angstig in haar hoofdje...

Toch hoorde Rebecca nu dingen, die haar wakker schudden; die haar deden huiveren, maar óók beseffen, wat er te koop was in die verschrikkelijke wereld...

Reintje, met zachte, overwogen stem, sprak voort. Rebecca voelde, dat zij nog iets wou ״biechten". Een smeeklijk trekje in haar blank gezichtje...

Reintje bekende, dat zij door Duprez in een zwijmel werd gebracht; dat hij verschrikkelijke, waanzinnig-begeerige dingen in haar opwekte. Hij was verzot op haar, al wilde hij het niet weten. Allemaal loen. Razend was hij op haar blonde pruik; al spotte hij met haar gouden jodinnen-kapsel. Razend op haar bloem-blank vel; razend op haar „dotjes" van voetjes en op haar vaas-slanke beenen. En zij zelve voelde zich alleen maar in gruwel verliefd, buiig; gelokt, verhit. Dat duurde een kort poosje. Dan walgde zij ervan; ontstond de vervreemding, smartelijke verdorring, en ging alles voorbij in een droom van vuur...

Rebecca kende Reintje's loszinnige wispelturigheid en onstandvastigheid. Zij wist, dat Reintje zich in alles v ;el slechter voordeed dan zij was. Maar haar dolle, nerveuze levendigheid, haar honger naar actie, naar gebabbel, naar pret, naar drank, dans en zwijmel

Locpie: horloge. — Loen: valsch gedoe.