Het Volk God's, Menschenharten

•447

zij iets toegesmeten kreeg voor haar Pincetje. Groote strikken woelden op haar mageren schoot open, als een exotische plant. Het roode licht hing gesmoord te wasemen in de avondkroeg. De viool-Hongaar speelde schril, valsch, fel, razend jazz, jazz, rumba's. De telefoon rinkelde uit een glazen hokje. De piano roffelde en resoneerde hol. Een juffrouw, in wit en zwart, met een meloenenkop, sprong bij. Over al de kleine tafeltjes met roodvlammige kleedjes, warden stemmen: funest gegrom. Duprez bestelde drank voor Reintje en voor Molly. Reintje verveelde zich al erger, rekte zich uit en ontdekte den nieuwen, grijsgeschilderden paardenhoef boven het buffet. Dat was wat

zij ook zocht...... geluk! Zij gilde iets dols plots van

blijdschap naar Duprez en holde het Plein op...

Rebecca luisterde verstomd naar dat kat- en muisspel van twee menschen, waarin om beurten de één kat, de andere muis werd. Toen ineen vroeg Rebecca haar:

— Maar waarom plaag je dien man dan zoo?

— }en!... allemaal jen!

Reintje's gezicht dook weg in rookdamp. Zij kruiste de slanke, teeder-zinnelijke beenen bloot. Toen, met tergende kalmte, bekende zij Rebecca: omdat zij hem begeerde en tóch haatte. Omdat zij zijn verrotheid, zijn gemeenheid verachtte. Omdat zij, eenmaal overgegeven, zijn ,,vriendin", zijn ,,lieve kind", zijn buit, zijn prooi zou worden; zijn vieze slavin en scharre... Omdat hij haar dan eerst zou bespotten, vernederen, in de modder trappen. Omdat hij, eenmaal bevredigd, haar zou kwellen, bijten, sadistisch uitschimpen. Dat wist zij, dat voelde zij, met ontzettende zekerheid. Want die fijne meneer, deze geleerde meneer uit hoogsten stand, was tot alle smerigheid in staat, als al zijn vrienden en nachtbrakers. Nu zij hem

Jen: leugenspel. — Scharre: slet.