Het Volk God's, Menschenharten

•446

Ga!té" en drinken in „Monico". Zelfs in „Moulin Rouge" op den Amstel, in „Lido"- en „Mimosa"-bar; schertsen, uitdagen. Maar zij begeerde hem niet. In „Café Oriental' smakte zij zich 's avonds neer, als Duprez opdook. Dan, akelig-vulgair, bestelde zij midden in zijn vlijmendst woordenspel, een rolmops en ging opgewonden zitten keuvelen met Molly, een ontstellend-magere brunette, die zij haatte om haar sobere, onhoerige kleedij, haar stille chic en hooghartige damesdeftigheid. Die gespikkelde klapbes, die al jareri op groot lef tippelde, nam rijlessen in de Hollandsche Manege. Stel je voor... zoo'n loensche, zoo'n linke temeije! Bij „Winkels", op de thé dansant, werd ze weggegierd met haar mormel. In iedere lunchroom trouwens...

Molly knuffelde een idioot-klein hondje, weggemoffeld in groote, roze strikken. Het beestje likte Molly's glaasje leeg. Dan gierde Reintje in haar lagen crapaud schuimend. Het gesmoord-roode licht schemerde over Molly's geraamtekop. De cello van het strijkje jammerde rauw, de piano dreunde dronken. De „Hongaar" wandelde al spelend door de zaal. Het roode behang verveelde Reintje. Zij zag er bloed-

vlammen in. Zij kreeg trieste visioenen...... Alles

kriebelde tot haar op, als ramp en benauwing. Zij voelde haar ontreddering en verlatenheid; om te grienen, altijd maar door te grienen en te vloeken. Zij walgde van het muf-stinkende geplet fluweel van de wijnroode gordijnen en uitgesleten draperieën. Zij zat liever te suffen op een zomermorgen, al heel vroeg, in het „Boertje" van het Vondelpark. In dat melk-huisje, verdronken in weigroen en tusschen zacht-

ruischende boomen...... Ala, leugen, mooimakerij van

haarzelf. Zij voelde geen bliksem voor loeikoeien en zoeten grasgeur!

Molly loerde naar het buffet, naar de knikjes, of

Loensche temeije: valsche, uitgeslepen lichtekooi.