Het Volk God's, Menschenharten

•445

duistere beschuldigingen en afkammerijen. Als een demi-mondaine sprak, als een doodfatsoenlijk meisje handelde zij. Opnieuw had Reintje hem op een dwaalpad gelokt. Haar heimelijke liefdedrift, haar liefde-instinct kon hij bijwijlen meten noch doorpeilen. Hoe hooghartig ook, de teleurstelling en woede hierover vermocht Mr. Duprez niet uit zijn trekken te weren. De gentleman van fijne manieren, waarachter een zweem van ironie, werd dan onrustig, bokkerig, grof, op het ״kippetje". Haar vrouwlistige, wreede scherpzinnigheid groeide beangstigend. Zij bleef onderdrukken al wat zij wilde doen; al wat zij, naar haar losbandigen en genotziek-grilligen aard, eigenlijk moést uitleven in feilen roes. En zij deed telkens het tegenovergestelde van wat hij verwachtte; óók als hij verwachtte, dat zij het tegenovergestelde doén zou. Wanneer Duprez bemerkte, dat hij zich moest instellen op dat tegenovergestelde, dan deed zij weer doodgewoon, gelijk den eersten keer en bleek zij hem, met haar lievige, hoerige domheid weer te slim af.

Dat veroveringsspel maakte Duprez wild. Want Reintje's beheersching in zulke gevallen, bezat hij niet. Hij wou Reintje's ware natuur en waren wellust er uitstampen. Hij wou haar desnoods afranselen en telkens bezeerde hij zichzelf de handen. Dan schold hij giftig. Haar rokjes fladderden aanhaliger om haar slanke beenen. Zij stak een cigaret aan, bleef uren achtereen zwijgen en glimlachte heel zuinig. Dan, na een dronk port, verdween zij, in alle deugd en eere!...

— Fi-donc!... zei ze het chanteusetje na.

Rebecca bleef haar bestaren.

Toen biechtte zij Rebecca het naderend gevoel van bezwijken, waarvan Duprez het minst vermoedde. Volgende dagen, bekende Reintje, deed zij weer dolste dingen met hem; brassen, veel dansen, gieren in „La