Het Volk God's, Menschenharten

•444

avonden, dat zij Duprez en zijn fijn snoet verslond. Dat zij gek was op iedere beweging van zijn lichaam en op ieder knauwend en krenkend woord, dat hij sprak. Alleen als hij sarde:

— Mijn filmster, mijn klaproos, mijn puntdicht.....

werd zij woedend. Nóg had zij zich niet prijs gegeven. Zij vocht, vocht met felle zenuw-overspanning tegen dien fijnen linkerd, die slak, die haar bekroop. Zij wilde zich niet verlagen, neen... zij voelde instinctief, dat hij haar tóch nog lang niet ,,door" had. Zij zette zich schrijlings op een stoel voor hem neer en keek... kéék... zoo folterend-vast en indringend, dat hij het benauwd kreeg. Neen, dat was niet alleen maar grootdoenerij! Zij wrong zich in zijn duivelig begeeren. Want hij verslond haar. Hij werd woest, nijdig. Zij lokte en pronkte. Zij bleef een pikante en tegelijk onbeschofte onbegrijpelijkheid voor hem, in heel haar gekke, wispelturige wezentje. Dan behandelde hij haar als rendez-vous-schepseltje, zoo uit de advertentieaanbiedingen van ,,De Zwarte Kat" opgehengeld; dan als een beschaafde, cynische jongedame, die nieuwsgierig het nachtleven overschouwde. Zij bleef een raadsel voor hem, om haar macht, zich zóó lang te kunnen verzetten tegen zinnelijke bekoring van mannen, die zij toch begeerde. Wanneer zij bijtijden het heel-teedere, lispelende liefde-droomstertje speelde, dat kuischelijk rilde onder koestering van romantische woordjes en illusies, begon Duprez te schateren. Of zij al lang kruidkundige was, hoonde hij, die oude heeren met deernis bijsprong. Of zij Eros-pakketten tegen drie gulden de honderd wegsjacherde...... Zoo onthulde hij haar geparfumeerde

nabootsing van het écht-romantische. Maar ook dan temde Reintje de gekrenkte, wraakzuchtige furie van binnen in haarzelve, en reageerde zij weer averechts en heel anders dan Duprez verwachtte, op zijn half