Het Volk God's, Menschenharten

•443

streken, van haar gemeene taal, van al haar zinnelijke kwel-gedachten en voornemens. Zij kon zich best de slagader afsnijden... Zij schold zichzelve het vuilst-denkbare del; zij wou weer naar atelier terug, of als verkoopster beginnen... Rebecca moest en zou haar helpen. Zij wilde weer doodgewoon werken, fatsoenlijk den kost verdienen met eigen handen, voor haar en de broertjes; en haar doorzopen vader toegeeflijk behandelen. Zij had zóó een afgrijzen van zichzelve vaak, dat zij rilde van haar eigen aanrakingen. Dagenlang bleef zij thuis zenuwachtig kniezen, treuren, huilen. Zij verkronkelde zich in eigen smart en levens-wanhoop. Zij zag zich als meisje van tien, dol-vroolijk en onbezonnen, zoo vrij als een jongen... en nooit één gemeene gedachte. Zij schaamde zich voor haar broertjes, voor de buren, voor de oude vrouwtjes Barzelaai en Groen aan d'overkant. Maar het diepst voor Rebecca. Zij zwoer, in scheurend, heet pijnbe-rouw en melancholie, nooit meer een stap te zullen zetten in de verrotte avondcafé's. Zij zwoer nooit meer één van die zwoele zuipkerels, die bezeten amok-makers uit nachtkroegen of ״bars" te willen ontmoeten. Maar een week later hunkerde zij alweer stil-hevig naar Duprez; naar zijn fijn smoel, zijn oogen, zijn lichaam. Hij noemde haar met een schril lachje, een beauté de province... Zij verdoofde in de macht van zijn wreeden spot, zijn sadistisch sarcasme, het scherp-bijtende en wrange van zijn hoon. Zij wilde zich nog steeds ijdel en grillig verzetten, maar zij besefte: heel gauw zou zij inzinken, gedwee en smeeklijk naar zijn overheersching en zijn macht verlangen. Duprez was zoo koninklijk-gul en voornaam-beleefd in al zijn schimp. Rebecca moest zich zoo iets eens voorstellen... belééfd tegen sletten... 't Toppunt! Hij nam altijd zijn hoed af, hij boog zelfs éven, voor de mooie en leelijkste en gemeenste...... O, er waren dagen en