Het Volk God's, Menschenharten

•442

komen, waarover Reintje gierde. Hij zou haar tot zijn vleesch en bloed maken... Reintje gierde! De oogen staken... Zij moést mee naar Monte Carlo. Zij speelde heel aardig comedie. Kende zij den kreet-zang van zijn claxon? Precies de stem van een Kraaienknip. Wou zij een klein blauw auto'tje hebben voor eigen gebruik? Of zijn slee? Niets fijners dan een tocht in het voorjaar, ver, ver, heel ver buiten... Landschap

met grocjes...... Zij wist het, zij was een heel mooie

meid. Maar Carmen was nog veel mooier en de dolk van Don José ligt te roesten ergens in Spanje... Een bloedreukje!

Reintje luisterde, heimelijk al verzotter op dien jongen rijkaard. Zij vloekte en schimpte op zijn vrienden, op de snobs, op de aanstellers, de brute overweldigers. Zij doorwoelde en prikkelde al wreeder Duprez' jaloerschheid. Zij noemde zijn vrienden, gekke rookverdrijvers en schoorsteenvegers, die bij haar geen kans kregen. Zij spuwde op ze. Verwaand!...

Duprez lachte bleekjes...

— Geplakt!

Als zij wou, werd zij morgen Schoonheidskoningin...

— De jurie...... vette, bizarre heertjes of jonge

sybarieten!

— Wat voor riéten?

Maai־ tegelijk voelde zij al dieper, dat zij op dien chiquen knul roekeloos-verliefd ging worden. Hij bedwelmde haar. Zij voelde al wilsslapper, dat zij niet langer tegen hem opgewassen bleef. De geur van zijn gezicht, van zijn handen en lichaam, bracht een wonderlijk-onderworpen, aanhankelijk gevoel in haar. Dan verging zij van schaamte en zelf-afschuw. Zij had nachten, dat zij zich ziek griende; dat zij ruilen wilde met het ellendigste kind van de Zandstraat; met het onbenulligste atelier-meisje. Zij rilde van haar eigen smeerlapperij, van al haar lage, vooze, liederlijke