Het Volk God's, Menschenharten

•441

braakte ranzige taal uit; doodonverschillig, met grooten tegenzin zelfs. Zij blufte op haar kousen, op

haar schoentjes en zij blufte op haar ontucht...... Zij

stifte de lippen met een zware cacaopate. Zij spiegelde en donste de wangen en trok met den fijngespitsten pinknagel haar brauwtjes na. Zij flirtte met rauwe, ingemeene lefgoosens, met wulpsch slag volk; met een reusachtig motorrijder in costuum. Zij hitste Duprez' jaloezie aan. Zij hunkerde naar knok met glimmende gassies...... Het oude foefie! Al haar instincten verscherpten zich. Haar ondeugd, geslepenheid, truc, werden ,,vak". Haar bekrompen en nietig geestje beschikte over wondende steekwapens. Zij werd zoo verleidelijk-geraffineerd en verlokkend, dat de aristocratische minachter zich in zijn onbedwingbare begeerte bloot gaf. Reintje wou bewonderd, wou gefêteerd worden, juist door zulk een venijn-killen artistocraat. Dan spoog zij hem een dikken straal wijn

in het mom...... Hij genoot van haar schaamteloos

vertoon, haar koude, hoonende aanhaligheid, maar tegelijk beleedigde hij het blonde ding diep. Zij moest even haar likdoorns snijden op een komfoortje. Zij was toch niets meer dan een geil Jodinnenmosseltje, dat verlangde gekraakt te worden. Reintje werd al geslepener, in haar wraak op zijn verholen minachting en krenkingen. Want zij overtroefde zijn verachting met nog stiller gebaar van afschuw. Hij ontzette ervan. Reintje's eigenaardige mannenkennis schonk haar weer grillige gevatheid en een oud-wijs levensinzicht.

Wat Duprez het meest in Reintje bewonderde, was haar koenheid. Zij vreesde geen dreigers, geen vechters en aanranders. Onder gevaar werd zij driester dan een kerel. Alleen weerde zij alle schandaal en gezelschap in haar eigen buurt. Zij liet zich nooit opzoeken.

Eindelijk was Duprez met eischen op haar afge-

Glimmend gajes of gassies: politieagenten.