Het Volk God's, Menschenharten

•440

berekeningen en koude hartstochtelijkheid onmiddellijk heelemaal doorgrond. Zij gaf eigenlijk geen kras om zoogenaamde ״laagheid" en „schande". Zij zat nooit in de rats en zij gromde als een doedelzak, wanneer zij weigerde te antwoorden.

Maar toen vergat hij toch iets dieper te gaan. Duprez verwachtte niet, dat zij op zijn waarheidzeggen zóó ongeroerd zou reageeren. Integendeel, hij vreesde grof verzet, baldadige opwinding, valsche opschuiming, beleedigde woede en schijnheiligheid, tranen-geweldpleging of sentimenteel geflikflooi van het blanke, jonge ding. Nu glimlachte datzelfde jonge ding, koeler, venijniger terug. Zij stortte al wat Duprez haar pas aan zakgeld in het portemonnaie'tje had gestopt, in de hand van den reuszwaren Portier, wiens felschitterend goudgalon zij zottelijk streelde...

— Voor 'n drinkgelag!... gierde zij, en zij snuffelde als een wroetvarken.

Duprez kreeg een huiskleurtje van machteloosheid. Weer raakte die listige advocaat de kluts in haar blijgezind binnenste heelemaal kwijt. Hoe was ze nu eigenlijk? Zooals zij of zooals hij beweerde? Zij werd ondoorgrondelijk voor hem. Kwatsj! Dat alléén verlangde zij te hooren. Hij kreeg zijn geilik. Het gaf haar heet plezier. Zij moést hem opzwiepen, misleiden, geraffineerd, schaamteloos bedriegen en toch doodgewoon blijven, kwetsend-onverschillig in alles.

Reintje merkte, dat zijn handen trilden. Hij kon zich nauw meer beheerschen. Hij moest haar verbijsterend-blank vel streelen, zacht, heel zacht. Geschaakt! Toen, argeloos-in-schijn, viel zij juist achterover in haar crapaud, de slanke beentjes in de fijne kousen, bloot-gesparteld.

Hij pruttelde iets van ki-pro-ko...... Kwatsj!......

Reintje riep den Ober en bestelde een lauwerkrans voor Mr. Duprez. Dan ging zij koud-nuchter flirten en

Geilik: aandeel. — Geschaakt: gesnapt!