Het Volk God's, Menschenharten

•439

vrouwen waren verzot op hem; op zijn fijne manieren, zelfs op zijn hoon en beleedigingen. Juultje loerde al lang op hem. O ja, zij betastte de fijne roode zij van de nieuwe lampekappen... En ook het behang... de kleine lampjes, ook nieuw... Ja... ja... dan keurde Juultje, om al dichter naar Duprez' stoel te schuifelen. Zij kon voor haar part de kouwe pis krijgen, dat valsche, inhalige loeder... Maar het prikkelde Reintje hevig. Haar wellustige blankheid scheen blanker; haar wulpsche messenglans-oogen vlamden nóg tintelender. Haar kalmte werd ijzige rust en onverschilligheid. Haar loszinnigste taal tegen Mr. Duprez, bleef alleen tong-overmoed. Als Reintje in den Trianon-Bar in de Halvemaansteeg op een krukje zat te schommelen, met een cocktail in de hand, door Krullen-Juultje getart, flapte zij er het liederlijkste van de lipjes. Soms flitste even haar zigeunerinnen-aard uit, wanner er erg schelzoet en zinnelijk vioolgesmeek opklonk, het vibreerzieke instrument van een roekzwarten Hongaar, die haar tafeltje bijzonderlijk vereerde... Als er een prangende drift in zijn gestrijk gloeide, die oversloeg in hartstocht of verdriet en haar verborgen zwijmel bracht. Lang genoeg om Duprez te verschalken en op stang te jagen. Dan, achter haar slanken, naakten rug doken snollen van souteneurs op. Misdadig gif in de oogen, tegen Duprez. Hun adem ronkte... Reintje temde de bakkesen met één apachemeid-gebaar. Maar dan onthulde Duprez met spitsscherpe spotwoorden, zóó kervend-waar haar voorgewende losbandigheid en tierige domheid, dat zij er zelf een oogenblik geheel beduusd van raakte. Het toppunt! Zij duizelde even, alsof zij een pirouet had uitgedraaid. Opeens bleef zij wreedaardig zwijgen of raadselachtig-schichtig glimlachen naar een stiekemen kerel, een van de dofgajes, die belust op haar beenen loerde. Dat redde haar houding en bracht Duprez op een dwaalspoor. Hij had Reintje's koele

Dofgajes: rechercheur.