Het Volk God's, Menschenharten

•438

— Qui m'aime me suit!... zong zij sar-lustig naar Duprez.

En het guitige chanteuse'tje, heelemaal door wulpsch-rood chiffon oversluierd, genoot dartel van Reintje's spontaan-goede uitspraak. Zelve zong zij toen week, verteederd, stokoude, klamme liedjes......

Sont-ils perdus

Ces jours oü 1'on espère,

Oü chacun rêve sa chimère.

Les yeux a 1'horizon tendus?......

In zulke sentimenteele, blauwzwarte nachten wierp zij zich in den arm van iederen man.

Reintje had haar al lang in de pieremechogel! Ze zwoer bij Jazz-syncopen en Ragtimes, maar zij leefde op bij broeische Tziganen-muziek. Zij snikte bij een weeke vedel... O, wat lag die meid te vleeuwen...

Reintje zag wel de verrottenis waarin Duprez en zijzelve ademden; maar zij amuseerde zich toch ״reuze" met den fascineerenden kerel; een afzwaaitype van het zuiverste water, tusschen het geklater van valsche en echte weelde. Zij vermaakte zich vooral met Duprez' averechtsche praatjes. Zou hij ook voor de bijl poekele? Hij bekoorde haar door zijn brutaliteit, zijn gedistingeerden durf, zijn cynische gemeenheid, zijn sarcasme en zijn mooi gezicht. Zij vergat om hém de onmenschelijke smeerlapperij van haar dronken vader thuis; ellende van de twee kinderen en de cauchemar van het ziekenhuis, waar haar moeder zoo ellendig was gestorven. Zij vergat heel haar zorgeloosheid, haar woon, haar positie, alles. Zelfs Rebecca! Want hij was een verduiveld knappe kerel. Op dit creatuur „uit den hoogeren stand", wilde zij met al haar sluwe zenuwkracht een overwinning behalen. Voor dien bijter wou zij wel in den broei zitten. Alle

Pieremechogel: iemand „door" hebben. — Bijl poekele: Balie spreken.