Het Volk God's, Menschenharten

•437

leefde er vluchtige bezwijmingen en gevoelens van ontaard genot, die ze niet onder woorden kon brengen. Zij dronk er groc en wijn zij rookte er dikke russen, gestolen havengoed uit kisten. Al de Maandagmiddagen borrelde Reintje in ״Alfa", onder lagere en hoogere variété-artisten. Zij genoot van die stampvolle drukte in „Alfa", op het Maandagsche, woelige Rem-brandtplein, waar allerlei variété-artisten, contracten, verbintenissen en zaakjes beredderden. Je kon er niet staan, niet zitten en haast niet ademhalen. Het was weer heel iets anders dan het tierende of sluipende nachtvolk. Menschenmonden riekten er naar kruien-bitter, jenever, Cats. Met den glas- en vuurvreter, Jan Demont, was Reintje zoo erg beste maatjes, dat hij haar slobberde in bijzijn van wildvreemden, onder de tingel-tangels en café-chantant-troep. Zij vond hem den geestigsten clown! Zij was dol op zijn komieken-kin en zijn helgroene lichteriks. Demont noemde zich amper variété-artist, kunstrijder, trapéze-werker, ge-dachtenlezer. Reintje bleek verzot op de kermisgrapjes van dezen bink; al walgde zij van sentimentaliteit. Toen Reintje laatst per ongeluk zijn Catsie omgooide, bette hij er gretig zijn hals mee en smeerde het brandende nat achter zijn ooren. Die variété-lui, die stiekemerds, schenen haar knal-bijgeloovig als wilden...

Een Belgische chanteuse uit „Alfa", met een schalksch, valsch-blond bakkesje, was haar bijzonderlijk genegen. Zij leerde Reintje prachtige kringetjes blazen; blauwe nulletjes. Zij leerde haar parfums „bereiden". Zij leerde haar ook allerlei gekke Fransche uitdrukkingen......

— Moet ge met uw eigen mond praten,... raadde de danseuse... Kwatsj!

Reintje's stemmetje kabbelde een refreintje, dat zij zelve niet verstond... zoo een malle pier!

Lichteriks: oogen. — Bink: kerel.