Het Volk God's, Menschenharten

•436

de gekste dingen zou doen voor mooie costuums uit een Wiener ׳-modesalon. Zij zou knielen voor een chinchilla-coat. Vond zij zalig! Zij wou schitteren als een dame, maar zij bleef toch dol-verzot op de onmogelijkste obscure kroegjes met gelen gloed, in en ver uit de buurt. Op Thorbeckeplein, in de groote Bars, nam zij alles aan van studenten, van oude mondaine snoepers, van officieren, van vliegeniers; van protserige provincialen, van kooplieden, van handelaren en reizigers, razend op het aalvlugge, levendige blondje, dat hen bespotte en rebellisch opjoeg. Want zij gaf geen gunstjes terug, al schreeuwden zij om haar hebzuchtig wangedrag. Zij vergooide zich voor niemendal, aan wien zij wou, maar hechtte zich aan geen sterveling......

Duprez' perversie in woord en voorstelling, overtroefde zij met nog uitdagender, minachtelijker taal. Zij hield meer, hoonde zij, van een burgerlijk vrijpartijtje in een breed-groene jumper boven een smoeze-ligen boezelaar, dan van luxe-massage...

Meneer Duprez, hooghartig negeerder van vrouwen, kwam, telkens door Reintje valsch voor den gek gehouden, wéér haar gezelschap vragen, met zijn vrienden, oudere studenten, lui van de balie en stinkrijke zwabber-leegloopers. Kort vroeg hij:

— Mee? Zij:

— Dancing?

Zij voelde voor niets anders.

Maar met hun tweetjes boeiden zij elkaar het meest. Reintje zwelgde heet in het nachtleven, in de krioeling van alsoorten mannen, jongens, vrouwen en meisjes. Vooral het lagere artistengescharrel van smokerige café-chantants lokte Reintje, al rilde zij van hoerig askenen, waar strijkjes zwoel klonken achter spiekels; waar de vrouwen zweetten, week en zwaar. Zij door-

Askenen: gappen, berooven in stilte. — Spiekels: groote glasruiten.