Het Volk God's, Menschenharten

•435

haarzelve overgelaten? Nooit eenig toezicht; nooit raad of menschelijke hartelijkheid. Overal zag zij volop lust tot zondigen en vertrapping van arme menschen. Soms voelde zij zich als een bedelende blinde... Zij wou zich wreken op al die haar begeerden, als Mr. Duprez! Zij liet zich nooit door zijn woorden noch door zijn handelingen overbluffen. Zij kón sterk blijven, wijl zij precies zich gaf zooals zij was, zonder iets hoogers en voornamers te willen schijnen: een geboren sokken-stopster uit de Zanddwarsstraat, die zoetjes-aan haar zwartje slurpte.

Dat trof den advocaat. Zij was onbeschaafd als een waarzegster. Zij vertelde Duprez met kinderlijken ophef, om hem scherp te pesten, dat zij boekjes over de geheimen van den biechtstoel en de vrouwen, gewoonweg verslond... Hij mocht voor haar part, met de ,,geciviliseerde" meiden uit de Bars, stuiptrekkend zwetsen over allerlei hoogdravende dingen. Zij bleef lekker achterlijk, bij haar ,,Maria Monk de Zwarte Non, verhaal van lijden en ontmaskering", en bij ,,Ondieren onder de menschen". Zij wist en begreep niets. Maar zij reageerde op alles uit haar eigenwijze, domme, koortsige Ik en zonder handlangers. Zij deed het slim, door instinct gescherpt en slagvaardig. Zij voélde zich zijn gelijke, al was hij verre haar meerdere. Maar zij voelde zich ook de gelijke van kellners; van beroovers in het Park, van dieven, pooiers en messen-vechters. Zij ademde gelijk-op met het liederlijke linkgajes en hun zwoele meiden, zonder van hun gemeenst bedrijf iets af te weten...

— Kwatsj!... gierde Reintje, met een gil.

Dat oprechte sloeg hem juist neer. Eerlijk hoor!...

Deed hij doodelijk royaal, dan minachtte zij die snoeverij en plaatste er onbeperktste zelfzucht en zwabberende onverschilligheid tegenover. Zij stiet haar eigen ijdelheid niet weg. Zij verklaarde cynisch, dat zij

Zwartje: kleintje koffie, — Stuiptrekken: op de mouw spelden.