Het Volk God's, Menschenharten

•434

Duprez dompelde haar in mondaine genietingen, die zij, arm Joodsch meisje, nog nooit had geproefd; die haar bedwelmden. Reintje dacht aan haar guur, hol, rommelig atelier, waar zij eenige jaren her nog hysterisch, als een echte bakvisch, een snotneus, zat te ploeteren op binnenkapjes en nieuwe modelletjes. Zij spiegelde zich nu verbluft aan eigen praal. Terwijl zij hém de allerluttelste intimiteit weigerde...

— Hé, zoo'n fatsoenlijk meisje?

— Nog fatsoenlijker dan je denkt!

— Ei... het belommerde priëeltje, met handlangers in de schaduw.

— Precies... en ik eet alleen magere saucijsjes of prima mager spek met zuchten!...

— En daarna een likeurtje... Parfait d'amour... Zij grinnikte. Hij mocht haar met geen pink roeren.

Noppes!...... Zij kotste op zijn geldsmijterij, op zijn

aristocratische allure, hoewel zij er heimelijk verzot op was. Zoo had zij zich dat nachtleven óltijd vóórgefan-taseerd: precies een film... met Bands... Haar trotsche weigering zou dien hooghartigen knul wel nekken. Zij maakte honderd afspraken, liet hem moedwillig wachten of kwam heelemaal niet. Of zij verscheen kirrend, knuffelend en gearmd met slinke boeven, van het avondlijk Rembrandtplein; roofloeders, die plots uit misdadig duister van zij-sloppen opdoken. Gele Bram met zijn verkrachters-bakkes; Sterke Primo, Schim, al jaren lang ruwe klanten van de politie, die zich telkens opnieuw in de gunst en recommandatie van de prinsemerij aanbevolen. Stemde ook overeen met Reintje's wanordelijken aard. Als meneer Duprez er zich door beleedigd toonde, voelde zij zich eerst lekker. Zij stelde zich maagdelijk en kuisch aan en likte katjesachtig een Voorburg op. Was zij dan geen slachtoffer van moeder's ziekte en vaders afzichtelijk zuipen? Was zij niet, al van haar jeugd, heelemaal aan