Het Volk God's, Menschenharten

•433

■— Eert uw Deposito meer dan uw vader en uw moeder, opdat ge niet mislukke en uw dagen verlengd worden!

Toen hikte hij, zeer gereserveerd, haar opnieuw een prosit toe en ging met slanke Dien aanpappen.

Reintje keek een oogenblik wild-afgunstig en onheilspellend Rebecca aan, — alsof zij haar wilde kastijden. Nu bekende zij haar weer, dat zij zich niet tegen Duprez' charme en spotspel vermocht te verzetten.

Rebecca luisterde getroffen. Er was geen aanstellerij meer in Reintje. Neen... zij was heelemaal niet slecht. Zij was alleen zoo los, onverschillig, overweelderig in haar armoede. Want al wat zij kreeg verbraste zij weer onmiddellijk aan kleeren; onder- en boven-kleeren; aan drank, cigaretten, opsmuksels, zijden kousen. En zij gaf alles weg. Zij hielp met brandende deernis allerlei menschen. Had Rebecca zelf gezien en ondervonden.

Reintje praatte ook héél gewoon, al klonk er nu en dan een vreemde, ontroerde toorn, die haar schelle stem saamneep. Alle loom zelfbehagen ontzonk haar. Rebecca ontstelde van Reintje's hoonende kracht, toen zij sprak over Mr. Duprez, dien vrouwengek. Zij braakte er allerlei argotwoorden uit, die Rebecca niet begreep, als het gebaar ze niet verduidelijkte. Het verdachte taaltje van gemeen volk, dat aasde op poen-gulle en bevriende klanten...

Reintje beweerde, hevig-opgewonden, dat zij juist dien rijken opschepper dol-verliefd op haar wilde maken. Zij flirtte, zij stelde zich kwaadwillig aan, zij hitste maar op, alles met volle bewustheid, maar zelf geen oogenblik meegesleept.

Zij gingen saam per auto naar bioscoop. Duprez vertoonde zich met haar in Carlton, Trianon en La Gaïté, waar zij met gigolo's een vurig oogenspel begon.

Menschenharten.