Het Volk God's, Menschenharten

•431

Al wat de Bars uitgulpten, boeide haar. Zij zwierf tusschen misdadigers van allerlei soort, die op het nachtelijk Rembrandtplein hun bedrijf verrichtten. Een anderen avond hinderden haar de schelle Pleinlichtreclames hevig; sjokte zij in den blinde voort, achter het Binnengasthuis, op een doodstille, smalle gracht, waar van oever tot oever gekromde boomtakken over elkaar sliertten. Vond ze lollig! Maar zij snikte er bij. Weer een ander maal wou Duprez haar met de auto afhalen, 's morgens vroeg al. Zij weigerde. Stel je voor, Bekkie! Zij lag soms tot twaalf uur in haar nest. Zij zou haar heerlijke luier-lig voor zoo een knul, zoo een klapbed opgeven? 's Morgens, wanneer ze lau smoeste!... En dan, als ronkende vader niet aan haar tetterik zeurde... haar plezier hier, met een paar schalksche rakkers, Joodsche, vurige en onverschillige nachtbraaksters-danseresjes!...

Wist Rebecca hoe heerlijk-lichtvoetig en stil-zwijmend Jodinnetjes dansten? Zoo kon het geen enkel Christenmeisje. Alles leefde en trilde aan ze: het rhythme, de beweging, wending en buiging. Zij zogen vuur in en ademden het weer uit. Alles was het rhythme. Zij werden zeiven alleen rhythme... In de Christenmeisjes was alles distinctie; correct, koel, style anglais, als de krakelingetjes die ze snoepten... Haar vriendinnetjes gleden, zweefden. Zij bezielden de strijkertjes. Zelfs een slow fox, traag en loom, dansten zij naar aard en stijl even goed als een op-jagenden quick step...

O sweet Jennie Lee...

From sunny Tennessee

You love her when you see...

Sweet Jennie Lee...

Maar de rest was toch allemaal ouwe rommel. Hompjes kaas, anders niet. Dat hoorde Mr. Duprez

Lau smoeste: niet sprak, — Tetterik: hoofd.