Het Volk God's, Menschenharten

•429

haar tafeltje gaan zitten, in rood schijnsel van de roodzijden-omkapte lampen. Er kropen wreede geuren van parfum tegen behang. De leege canapeetjes hongerden naar vrijend vleesch... Zijn eerste woorden!... Wat een type! Heel slank, bleek, met een scherp-fijn, toch erg spotziek gezicht, maar mat als van een mooie, zwakke vrouw. En chic! In smoking,

elegant; in de puntjes! Neen, idioot...... Zijn haar

geurde heerlijk en gouden plombeersels schitterden tusschen de dunne lippen. Maar zijn kleedij,... neen, zoo iets verzorgds had Reintje nog nooit gezien.

Vlak tegenover haar nam hij plaats. Het tafeltje waggelde even. Wat een fijn ponem, dacht zij snel. Hij bestelde een Baltimore en keek haar pal in de helle poppetjes. Grijnzend spotte hij, onder het rumoer:

— Is het zwakke geslacht niet bang voor vechtpartijtjes?... Beeft de smachtende jonkvrouw niet?

Zij lachte zóó koel, trots en minachtend, dat hij er

schik in kreeg. Hee?...... Dat wipvlugge ding voelde

geen vrees. Wat wou ze drinken? Hij bestelde, heel hoog moedig, voor haar een Morning Glory en de zwaarlijvige, onjeugdige lichtekooi bij de kerstrood-beschemerde pilaar, vroeg of zij mee mocht klinken op Reintje's jeugd... een zoet marasquintje di Zora. Zij lokte nog dwaas, met heel slanke beentjes in rose, doorschijnende kousen. Hoe was het mogelijk, zoo vet van boven, zoo rank-speelsch van onderen!... Achter een beschot kwam een zwabberhoofd met lodderoogen uitkijken.

Dien nacht waren Reintje en de advocaat bij elkaar gebleven. Boemelen en babbelen... maar vóór alles, babbelen; kletsen, de honderd-uit. Eerst in zijn racewagen een rit, heel ver weg. Daarna in een hótelach-tige nachtspeelkroeg, waar je kon bitteren. Toen, heel vroeg, door het Vondelpark. Hij daasde over haar prachtig-slanken rug en dat hij ,,met vuur" haar