Het Volk God's, Menschenharten

426

Hij doet me niets hè?... Hij verslikt zich op 'n bal in 'n cocktail... Kwatsj!... Kwatsj!...

Reintje, al luidruchtiger, bralde weer dol, hyper-zinnelijk, over Lindbergh:

— 'n Schuine smuiger hoor... 'n fuif-vent, wat ik je brom... 'n gemeene pei...

Rebecca begreep niets van die katachtige wulpsch-heid en opwinding; van die plotse koele wisselingen; van die nuchterheid en dat meelij. Speelde Reintje nu weer een rol? Zou zij zich nu weer zelf zoo zwart mogelijk voorstellen, als brasster, zuipster en roeke-loos-verliefde?

Rebecca voelde alleen méé, wanhoops-angst van de doodongelukkige vrouw van Lindbergh, de móéder van baby...

Zóó jammerend-gebroken, zoo nederig en radeloos zou ook moeder Judith gezocht hebben naar haar, wanneer zij als kind gestolen zou zijn geworden.

Rebecca smoorde een snik. Zij haatte zichzelve. Zij rilde van wee en klam zelfverwijt. Wat waren haar zenuwen toch ellendig van streek! Dat haar het geval Lindbergh toch zoo in afgrijzen kon aangrijpen; zoo benauwd door het hoofd vlamde, alsof zij zelve de

geslagen-smachtende moeder was!...... Kon zoo iets

ooit een man meevoelen? Die leegte, die wachtende, kwijnende leegte in het ondoorwoelde bedje?... Dat niet-meer-hooren, hóóren uit alle hoeken van het huis, het huilende of lachende kinderstemmetje? Hoe zou het kereltje hunkeren naar den moederhals, als zuigeling naar zog. Hoe zou het pruilen, stuiptrekken van drift en roepen, schreeuwen, zonder haar hulp, haar koestering, haar vertrouwd gezicht.

Reintje maakte danspassen a la Magda Schneider, voor Rebecca, die, al sprekende, de straat intuurde. Ineen stond Reintje stil en bleef verstomd van verbazing voor Rebecca staan. Wat was zij toch mooi,

Pei: mond.