Het Volk God's, Menschenharten

423

moesten mooie, knappe, levensdartele jongens zijn, dol-verliefd op haar, op haar alléén...

Zoo, in haar weelde-verbeeldingen, slurpte zij lui, zwoel-pervers het zalige niets-doen. Vele mannen waren vol van haar flirt-verleiding; verstomd van haar toovermacht als brutaal-mooi meisje. Zij zag iemand; een heel rijken, heel erg overheerschenden bedwelmer, van wien zij Rebecca juist wilde biechten, zoodra Tauber... o, die goddelijke schurk Tauber, uitgezongen had......

Bij Rebecca werd alles louter een diepe, smachtende verteedering om al wat het bestaan haar nu aan verwarrend geluk en weemoed liet ondergaan. Haar hunkering, bij de populaire en zoete Tauber-liedjes, veredelde zich tot een smeekbidden voor haar vader; tot een liefdes-overgave aan Uriël, tot een schuw-verrukt spreken met haar moeder, in gedachte.

Reintje slurpte de sentimentaliteit in, met bliksemende schokken en rukken van heel haar wulpsch, hongerig, erotisch-vlagend temperament. Als slachtoffer haatte, verachtte zij armoe en vunzigheid van het Zanddwarsstraat-woninkje. Zij begeerde alléén uiterste luxe en zwijmel; roes, die haar eigen ׳banale Zanddwarsstraatsche leven en honk uitwischte voor een poos. Haar vadsige fantasie sloeg aan het muiten. Zij sprak den laatsten tijd alleen van auto's, van parkeeren, van groote vliegtochten, van Schiphol, van rennen en Stadion, van Carlton, van Parijsche Boulevards; van dancings in Trianon, van de ,,Kleine Club", van American Drinks, van cocktails en coblers...

Bij Rebecca werd de ontroering om vader Josua's verdriet gelouterd tot een hevig, zoet-pijnigend geluksverlangen, doormengd met beklemming en zielsangst. Ook in Rebecca popelde iets naar onthulling van levensgeheimenis, naar een onbewuste romantiek. Maar zóó verstrengeld met haar eenzaam heimwee van