Het Volk God's, Menschenharten

419

Uriël beminde. Een liefdegevoel, dat haar, slobber, koud maakte van ontzag, maar geheel vreemd bleef.

Toch zou zij haar gaper maar houden...... Zij kende

Uriël niet, maar bij wat zij nu zélf ondervond, het ontdekt ״geheim", dat zij juist Rebecca wou vertellen, hunkerde zij er naar, dien jongen student Rozenheim met Bekkie eens saam te zien. Niet om zijn blikkies; gaf zij geen zier om. Maar zij wist, hoe de lieve Rebecca smachtte naar Uriël; hoe zij zich van haar angsten en onheil-gevoelens verlost voelde, als hij bij haar was. Maar ook hoe Rebecca, een poos weer in Hereira's woning terug, verscheurd leefde en inge-kneld stond tusschen haar vader en Uriël. Want zij zocht in eigen verraderlijk gedrag jegens Josua, zielspijnigend de oorzaak van al het vreeselijk gebeuren. Zij, zij alleen had het ongeluk over haar vader gebracht. En hoe blindlief zij Uriël had,... dat zondige zelfverwijt kon zij hem niet verzwijgen.

Reintje keek met zoethartige genegenheid naar Rebecca en ook zij, in haar domme, instinctieve goedheid, begreep op haar wijze den angstigen terugval in Rebecca, naar het oude nest van Hereira.

Tegelijk bemerkte Reintje, hoe mies en sjofel, bijna verwaarloosd Rebecca in de kleeren stak. De jongensmeid en zwijmelaarster, die al maar cigaretten rookte en thuis „Voorburgjes" en Fancy Whisky dronk, vergat eigen lusten heelemaal. Met over elkaar gekruiste prachtbeentjes, zat zij vóór Rebecca en streelde ontroerd haar handen en gezicht. Nu scheen alle tintel-wellust uit Reintje's oogen verzonken. Zij huilde zacht-versmoord méé met Rebecca's ellende-leed. Reintje wou haar tooien met de mooiste dingen, die zij bezat. Uit een kast haalde zij, in een wilden rommel, een overvloed van ochtendjurkjes, mantels, japonnen, lijfjes, bont dooreen; fluweel, satijn, zijde,

Blikkies: geld. — Mies: (hier) somber.