Het Volk God's, Menschenharten

410

fijne handjes beefden. Op den dag droeg Reintje jurken, schaamteloos-kort tot de knie; 's avonds, zedig-lang, tot de hielen. In de bars heette zij wel ,,Blonde Greetje" van Kees Pruis. Zij dweepte met Kees Pruis; met zijn weeke stem, zijn zoel fluiten, zijn joolspot. Maar zij rilde eerst van sentimenteel genot, als zij hem hoorde zingen, op tooneel of door de radio, van schoon Hawaai... Dan wérd zij zelve droom van blauwe wolken, blauwe deinende zee; dan werd zij zélve ,,schoon Hawaai", en haar bloed

veranderde in vuur...... Guitaar, guitaar...... En zij

zong zacht mee......

Zij vervloekte openlijk haar vader, dat dronken beest, dien sjikkeren nabes en smerigen doever, die haar liet ploeteren voor de twee kleine broertjes. Wanneer hij eens een enkel keertje een riks gaf, wou hij het voor vijf pop weten! Zocht hij maar het zwarte majem! Alleen voor Rebecca had zij eerbied; voor haar reinheid en goedheid. Die wou haar nooit geheimen ontfutselen, van haar avonturen met alsoorten mannen.

— Hè, fijn dat je gekomme bent Rebecca...... Me

haast verlaat in een tearoom...... Zat je kim te

soezen?... Tocht 't niet?... God, wat ben je mooi, meid......

Rebecca droomde......

— Nee...... nee!

— Uriël, hè?

Rebecca, verward, stotterde:

— N...ee...nee!......

Reintje gierde van zinnelijke lachpret, om Rebecca's verwarring. Haar helle oogen van stalingen messenglans, gloeiden vermetel. Haar karmijnen mondje neep zij saam......

— Nee?...... Ha...hahaha...... die is goed!......

Je dacht zéker aan Moelie Turftrekker......

Sjikkeren nabes: drankenlap. — Zwarte majem: donkere water, — Turftrekker: zakkenroller.