Het Volk God's, Menschenharten

402

onder het paardrijden, fijn uitdenken, op het schok-rhythmus. Vond zij heerlijk... dan denken; alsof zij een slok brandewijn slikte.

Wat Maggie van Caro vernam met D'Ancona, verzweeg zij bijtend-norsch. Zij begreep niet, dat Caro zich aan zoo een opgesmukten krachtkerel verslingeren ging, al keek hij haar ook als een slaaf naar de oogen.

Boosaardig merkte zij op, dat Leo gelijk had. Er waren mannen, die met een zweepknal een vrouw aan hun voeten kregen; koele aristocratische heerschers; verschrikkelijke meesters. Anderen verrichtten kruiersdiensten in de liefde, en werden weggetrapt. Zou D'Ancona ook zoo iets te wachten staan?... Hoopen sportkerels, kennissen van Bob, waren verzot op hooghartige Caro. Vooral Luitenant Heezing, die pracht-aviateur. Inwendig sta!k Maggie een angel. Zij kon niet goed verdragen, dat hooghartige Caro zooveel kans kreeg. Zij voelde zélve haar malle, haatdragende jaloezie. Hoewel zij echt gelukkig was met Bob, kwelde en krenkte het Maggie toch, dat een man in haar omgeving ook nog volop door een andere vrouw bekoord kon worden. Ja, het werd wél dolle ijdelheid. Was zij soms de mooiste vrouw van de wereld? Het mócht wat! Maar het stak haar nu eenmaal. Zij voelde zichzelf er door van de baan geknikkerd, nerveus en tot huilens toe geërgerd. Ze werd er altijd eenige dagen lang, wrokkig-stil of bits en hard onder. Maar dan ineen weer, snelle stemmingswisseling, sprong Maggie uit de vouw. Want zij hoorde door de radio een Rumba dansen. De hakken saccadeerden dof-heftig op een klinkenden vloer... Heerlijk! Zij danste, alweer bedwelmd en verzoend met de heele wereld. Het wond haar op, als het vroolijk blaffen van een koppel jachthonden...