Het Volk God's, Menschenharten

400

was een stormloop tegen Henri's eer, trots, macht en persoonsgezag. Uriël voelde heelemaal méé, wat het voor zijn fieren Papa beteekende, door zijn jongsten zoon in zulk een bezield ״schandaal" te worden gesleurd. Daarom liet hij Papa uitrazen, al heftiger, tégen oom Josua, tegen bandietentroep van zoons, tegen deze menschelijke pamfletten uit de Zanddwarsstraat..

Tot Uriël meende, dat het eindelijk genoeg was Maar Henri weigerde dol-driftig naar zijn weerleggingen te luisteren. Het bleef toch belachelijk jeugd-idealisme en quasi-dichterlijkheid. Hij gaf geen snars om Uriël's bekentenissen en overdrijvingen... pap, pap, pap,... en sociale hysterie...

Het werd een rauw-opgewonden geschreeuw tegen elkaar in, als van ventende colporteurs... Henri verloochende al zijn goede opwellingen en wroegingspijn om Judith; brandde alleen in zijn haat los op Josua, en het vunze stel van de Zanddwarsstraat gaf hij den ezelstrap. Het bleek nu een echte kloof; een rasveete.

Uriël, rechtovereind, nog bleeker dan gewoonlijk, de oogen schei-licht, woelde zich in de haren en kreet er tegenin:

— U spreekt onzin, vader... volslagen absurd!... U Wreekt u met schimp op een ménsch, een echt mensch! U ként hem niet... en u kent zijn kinderen niet...... U praat iets na van anderen!......

Maar luidruchtiger bulderde Henri er tegenin. Hij werd door de anarchistische vermetelheid van Uriël dol-geprikkeld. Hij schold hem een kwakzalver, brutaler, gemeener dan Leo, die óók alles door het slijk scheurde. Hij zou Uriël kunnen slaan...

Henri, groenbleek, stikte bijna van toorn.

Toch werd hij zich zijn drift, als innerlijke zelfop-winding, als schaamte en zwakte, vaaglijk bewust. Hij had met zijn zoon en zichzelf meelij. Hij walgde van een „ontknooping". En ook rilde hij bij de gedachte,