Het Volk God's, Menschenharten

399

galant, voornaam,... nu zoo rauw, tierend en bevelend.

— Wat jij doet, in je stapeldolheid, moet je tenslotte voor jezelf verantwoorden... Je voelt je eigen bestemming en je maakt je eigen liefdesromannetje... Maar als ik niet wil, dat ze in huis komt, ga jij er vanzelf uit... Je zult niet zoo stompzinnig zijn, je dan te verzetten... Maar dat vunze mannetje uit de Zand-dwarsstraat wil ik nooit, nooit, nóóit zien... Versta dat goed, Uriël! Prent dat voor altijd in je struischen kop!... Ik laat hem door Hans op straat smakken, als hij het waagt hier te komen voor zijn dochter...

Henri hijgde; zweette; raasde door en vloekte zelfs. De violet-zwarte oogen glommen vuur af.

Uriël zweeg... Papa stond eindeloos ver van het besef, dat oom Josua hem nooit zou willen opzoeken; hém niet en de kinderen niet...

Henri blééf blind schimpen; kon niet bedaren. Hier kon Uriël geen zin meer tusschenwringen. Die razernij werd een opluchting, een uitbarsting van opgekropten smaad in Henri. Uriël begreep heel sterk, dat de individualist en heerscher in Papa zich wel fel-vernederd moést voelen door al het gebeurde. Het had Henri tot een verschrompelde caricatuur gemaakt, Papa Rozenheim, vroeger ,,Ridder der Zon"... Rozenheim, de dictatorische, die nooit duldde, dat er één woord over de Hereira's gesproken werd in zijn tegenwoordigheid; die den Zanddwarsstraatschen troep, vuns uitstalvenster der familie... verachtte, al twintig jaar lang, met stampende woede doodzweeg, moest nü, juist nü de knauwende, sarcastische bekentenis aan-hooren van zijn jongsten zoon, dien droomerigen suffer, dat hij de dochter van het doodarme zwagertje

uit de verwenschte buurt,...... dat vrome jodigheidje,

zonder beschaving en standing,... liefhad en een verbintenis voor héél zijn leven met haar begeerde. Het