Het Volk God's, Menschenharten

398

van binnen. Maar hij moest over dien zonderling waken, want hij had hem heel lief.

Henri luisterde weer.

Uriël vertelde verder; óók van oom Josua's verzet tegen Rebecca en tegen den zoon van een Rozenheim.

Toen plotseling, brandde al het gif in Henri opnieuw óp. Vroeger zou hij met fijn-diplomatische begoochelingen, Uriël hebben gebracht tot diepere inzichten. Want hijzelf bezat toch ook het heimelijke, zoo goed als het openhartige. En nimmer liet hij zich overbluffen door den droomtoestanden-najager Leo, met zijn Freudsche slobkousen blagueerend. Maar tegenwoordig waren Henri's kwellende zenuwen de baas. Onrust, angst en somberte knauwden hem halfdood. Hij was gevallen... Neen, hij wou niet meer zijn tyrannische drift verbergen. Wat verbeeldde zich dat gore, eigenzinnige Snooge-loopertje, dat scharmin-keltje, die stille smeeker uit de Zanddwarsstraat coch wel? Al had hij een móóie dochter!...

Uriël liet Papa uitrazen. Hij zag lichtstippeltjes fonkelen in vaders zwart haar. Door heel het wreed-vergramde, bleeke gezicht wrong een minachtende fierheid. Henri sprak weer duldeloos-hooghartig, streng, scherp, spottend, de trotsche zweeper en heerscher van vijfentwintig jaar her...

Nóg zweeg Uriël. Papa luchtte al zijn afkeer en

toorn; een stemming, meer niet...... Toen verklaarde

Uriël er snijdend-kalm, doelbewust tegenin:

— Oom Josua is een man van gróót karakter...

Henri stoof op; balde de vuisten...

— Zwijg!

— Waarom?

— Ik wil, dat je zwijgt!... donderde Henri.

Uriël schrok van Papa's verwrongen woede-gezicht. Zoo grof had hij hem zelden hooren uitbarsten. Hij kon het wel uitsnikken. Henri, altijd gentleman.