Het Volk God's, Menschenharten

397

hij dit feit stilletjes. Hij leed nog altijd aan zelfmisleidende zinsbegoochelingen. Met al zijn kennis en zaken-wetenschap, was en bleef hij speculatief-roman-tisch en dwepend. Dat kon Uriël hem zoo simpel-klaar en eerbiedig voorhouden. Uriël, Uriël alleen, waagde hem nu en dan op te porren, hem, hém, Henri Rozenheim...

Zijn andere kinderen hadden hem alleen verheerlijkt, gevleid of barsch genegeerd. Maar Henri viel liever dood dan ooit, tegenover Uriël of Esther of wie óók, een woord te bekennen van zijn wroeging over Judith. Henri voelde een vaag-vreemde verteedering; een oogenblik zelfs een schok, toen hij van Uriël vernam hoe sterk de mooie dochter van Judith op hém geleek...

Maar inéén, intuïtief, met razende hartstochtelijkheid, gooide Henri zich wild in zijn stemming óm; doorleefde hij weer volop den brandenden smaad, dien cat ellendige Josua'tje hem jarenlang had aangedaan als rijksdaalder-held. Zijn eigenliefde was té diep gekrenkt... Bovendien, bracht dat gedoe nu een toekomst voor Uriël, ondanks al het prangende van zijn affectatie voor het lieve nichtje? God weet hoe gauw hij zélf, de ״rijke" diamantair, straatarm zou staan! Wat moest die jongen dan beginnen? Moest hij zich bekrimpen, armoe lijden? Maling hebben aan alle soorten van maatschappelijke conventies? Was de heele boel geen gekke waan? Uriël, de knappe, welgestelde neef,... zij, het doodarme nichtje,... het leek allemaal zoo idioot-romanachtig. God weet, hoe haar vrouwelijke lokkerij en behaagzucht den argeloozen jongen, in zijn puberteitscrisis hadden overrompeld, verward en betooverd. Maar als hij, na eenige maanden, weer nuchter zou gaan zien en denken...

Henri beknabbelde, al nerveuzer, zijn sigaar. Zijn eigen depressie onderwroette ook in anderen, alle ge-voelszuiverheid. Uriël alléén raakte hem, schrijnde hem