Het Volk God's, Menschenharten

395

Henri sprong op, woest, doodsbleek:

— Wat?...

Zijn stem scheurde.

Ook Uriël rees overeind. In zijn donker geluid de gongklank weer. Hij bezwoer zijn vader, kalm te blijven. Maar Henri vermocht het niet meer. Hij gesticuleerde heftig, stotterde, herhaalde zichzelf, dreigde in gram en vloekte zelfs. Zijn mooie stem kreet schor.

Uriël, vol kinderlijk ontzag, bleef bedaard en wist zijn vader opnieuw te bedwingen.

Henri ging weer zitten en pufte zware rookwolken uit, luisterde verbeten-ontroerd. Stilaan overrompelde hem zelfs een héél zonderling gevoel. Hij kreeg een gewaarwording, een deinend golfgeschok, alsof hij heen en weer wiegelde op een groot schip in zee en van verre een lichtglans dobberen zag boven een groote, duistere stad.

Godalmachtig, een kind van zijn zuster Judith; zijn zuster, die hij zoo in-laag behandeld en terneergeslagen had.

Ruimte brak in zijn hersens open. Er ׳begon weer iets in hem te zingen. Een mogelijkheid sprong óp. Een wonderlijke ademwijdte en onbeklemdheid voelde hij. Het was onweerstaanbaar...

Ja laag, laag had hij zijn bloedeigen zuster behandeld! Henri bezag zichzelf ineens als een gulzigen, naakthalzigen gier. Zijn fortuin toén, had hem blijkbaar in een roes beneveld; zijn macht, zijn oude Napoleontische eerzucht.

Geraffineerd-gemeen was hij over Judith uitgevallen, in felle jaloezie en door wild-gekrenkten trots getergd. Wrange, krimpende wroeging vrat hem van binnen op, al versmoorde hij ieder spoor ervan. Zijn

mooie, lieve engel van een zuster...... Nu, nu....... na

drieëntwintig jaar, begon zijn ténébreus geweten hem