Het Volk God's, Menschenharten

391

rend-in-schijn, aalmoezende schoonheid... Valsche gloed, maar toch gloéd!...

Zoo ontplooide zich het toekomstig gebeuren voor Rozenheim. Dan was al het oude vernietigd, uitgemoord. Hij, als groote stockhouder voor altijd in elkaar getrapt, verpletterd. Er zou daarna misschien weer werk voor velen zijn. Wanneer de diamant, te grabbel gegooid, bijna zoo goedkoop ging worden als het onechte, simili of geslepen glas, zou een opleving ontstaan, ondanks de wereldcrisis. Want diamant was nog heel iets anders dan het koel-doorzichtige, schitterende bergkristal. Simili was zacht-klaterende waterglans; diamant, zonlicht en spectrum-kleuren zélf. Diamant, ketsend bliksemvuur of dansende vreugde van licht, verdringen door simili, was het oorspronkelijke, échte schilderij, waarin alles leefde op eigen spouwing en eigen rhythme, vervangen door merge-looze copie. Het zou vandalisme worden......

III.

Op een avond haakte Uriël zijn Papa aan, juist toen deze zijn kamer wilde instappen. Uriël begeerde een onderhoud, over een zeer ernstige zaak.

Henri schrok weer. Tegenwoordig schrok hij van alles. Ellendig nerveus.

— Komt Mama erbij?

Scheirp, toch stoïsch sneed Uriël af:

•— Neen,... u alleen wil ik spreken.

Henri stapte hoofdgebukt zijn kamer in... Klonk omineus!

Uriël ging tegenover zijn vader zitten. Om Henri's gelaat hing zwevend een violetgele kaplamp-licht-schijn. Uriël bleef erg bedaard. Hij verzocht Henri, hem een kwartiertje rustig te willen laten uitspreken