Het Volk God's, Menschenharten

386

wou Henri waarschuwend toefluisteren: nog véél tartender ramp wacht je, met Uriël en Rebecca!... Maar hij keek zoo afgemat en sprak zoo gejaagd, driftig en prikkelbaar, dat zij liever van dat kwellende geen woord repte, Later, later...

Toen zonk er weer teruggrijpende stilte in de kamer; hoorde zij alleen krantengeritsel en klokgetik. En daar achter het dreigende tusschen man en kinderen...

Zenuwachtig ging Esther, om niet vóór Henri's angstig-zoekende oogen in huilen uit te barsten.

De ganglooper lag vol zoetgeurende bloemen van Caro...

II.

Op een krakend-vriezenden Februari-avond, na het maal, bracht de huisknecht afgemeten, Rozenheim de post in zijn werkkamer. Weer faillissement-brieven van geldgierige advocaten en naargeestige, slordige zaken-epistels uit Amerika, Napels, Weenen en Parijs. Om dol te worden. Het allerergste naderde. Rozenheim werd al banger. Een kervende vrees voor alles woelde in hem; huiver en vrees voor iederen nieuwen dag, voor ieder nieuw uur. Hoe knokelig was zijn trots gebroken! Hoe snelvoetig rende zijn ondergang hem tegemoet. Eigenaardig, een week lang had Henri een beetje affaires gedaan in baguettes en ordinaire piqué-goederen. Er trilde éven een vleugje leven. Verraderlijk! Want plotseling alles weer morsdood. Nog nooit, in geen enkel tijdperk van maatschappelijke ontwrichting, was de diamantindustrie zoo fataal moedeloos; zoo tragisch ontredderd en genekt; zoo vreeselijk en onverbiddelijk tot ondergang gedoemd als nu, in deze eindelooze, grijnzende wereldcrisis. Stikzwart onheil overdreigde met verplettering heel de industrie