Het Volk God's, Menschenharten

374

״Mast" was het rookende, scharrelende, kijvende, woelende en spelende centrum van heel het diamanthandelend Amsterdam. Daar stapten ook al de vreemdelingen af, van heel de wereld; veel geslepen-

koopers, echte betoege lui...... Schwarz, de deftige

brillekop. En Kramer, het uurwerk zoo stipt, en Dreijfus, de drenkeling noemden wij hem, omrede hij altijd met een stroohalm, zoo een fijn riet-zwiepertje speelde. Dreijfus... nee, nee, niet die van het Duivelseiland, wèl familie...... Daar had je de gebroeders

Sons, net zevenklappers zoo rad en kwiek, en altoos met de armen zwaaiend... En in „Café Rembrandt", dito met een sterretje. Alleen alles nóg donkerder, nóg verborgener wereld van aquariumvisschen. Maar „Mast" bleef veel langer. Daar leerden de makelaars en kooplieden pas darren, darren en nóg eens darren. Toendertijd leefde ook nog meneer Durkers, een Mast-en-Café-Rembrandt op eigen houtje! Wat dié al heeft omgezet!... Heele mijnen aan geslepen en ruw...

En zoo was het opgepropt in de Nieuwe Amstel-straat; in allemaal frotte kantoortjes, en in de Paarde-

straat, zoo goed als in „Pays-Bas". Goeie grut......

„Pavs-Bas", „Pays-Bas", veertig jaar geleden!... De portiers zwollen als worsten, zooveel fooien vielen d'r af in het tumult. En de makelaars hebben gevlagd.

Alles hoon, felle zoutelooze hoon...... Toonééïen

meneer, toonééïen. Nee, niet om te gelooven...... En

in het betoege „Amstel-Hotel", daar óók toonééïen meneer... Daar kwam geregeld al wat rijk en machtig was... De kleine makelaartjes werden er afgekrabd of in de maling genomen door groote; de kleine fabrikanten, door geweldenaars en baasspelers. Ze kikten

nooit. Natuurlijk....... makke paarden behoeven geen

hek! Nou,... finaal uit! Nou, geen zweethokjes meer in smoor-gangen. Niet meer in de rij, op je beurt, weggeduwd! Je wordt als een heer ontvangen door een