Het Volk God's, Menschenharten

370

hoorde al vader Sallie's eeuwig-herhaalde ״desniet-teugestaande"...

Maar Joost Ouderkerk scheen geheugenloos op dit punt. Hij zweeg althans over de schrikkelijke en ont-eerende addesjims van zijn vader-zaliger.

Een paar handelaars in kloofsels, in zaaggoederen, in enden en in spotted, vertelden elkaar iets over juwelier Van Beem. Ouderkerk sprong hunkerend op. Over zijn kleitintig gelaat schoot een blosje... Van dién man hield Joost! Niemand had hem zoo edel geholpen, toen hij nog in den kapjeshandel was.

— Nou óók alweer in 'n paar jaar afgeloopen. Niemand had Van Beem toendertijd zóó verkoopbaar ״achtkant" meegegeven. Alles was mazzel en brooge, wat er uit die gezegende handen kwam. Maar ook die handel was weer vernield, door de Antwerpsche en Belgische concurrentie. Geen Van Dam meer, geen Kloots, geen Klisser meer, voor zulke goederen!

Ouderkerk vertelde opgewonden. Zijn oogen duikelden wild door het plots rood-dooraderde wit. Zijn snuifneus scheen te scheuren.

Van Beem's grootvader was toch maar een doodgewoon 1 eestkloppertje geweest, op een Hofje, in de Rapenburgerstraat. Nou kwam er onlangs een doodarm werkman bij Van Beem werk vragen. Geen spekjan!

Nee man,... geen steentje!

De uitgemergelde man hield aan:

— Hè meneer Van Beem,... laat u me nou ook wat an u verdienen... Uw grootvader heeft zoo dikwerf aan mijn verdiend!...

Van Beem sperde de oogen...

— Mijn grootvader?

— Jazeker...... hij maakte de schoenen voor onze

heele familie.

Dadelijk en ongekrenkt, schoot Van Beem toe en