Het Volk God's, Menschenharten

365

Zijn oogen rolden heftig door het wit. Zijn neus speelde trompet. Snuif op snuif.

— Hebt u opgelet, meneer Rozenheim...

Een aanstellerig-driftig en zweeterig maJkelaartje, met belachelijk air, schoot plots op Henri's tafeltje af en kneusde Ouderkerk's peuterig vraag-zinnetje. Hij overschreeuwde Ouderkerk:

— Hebt u gehoord, meneer Rozenheim, dat ze wéér verhoogde invoerrechten gaan heffen in Frankrijk, op geslepen?... Zóó iets krankjorems!...

De temerige stem van wéér een ander, drong tus-schen Ouderkerk en Henri in. Een log lichaam, in grijspaars costuum, sprong bij en poogde Ouderkerk opnieuw te verduwen:

— Verekskezeer!...

— Niks ״verekskezeer"!... Ik heb 't woord!

Joost Ouderkerk drong den tweeden, nog brutaleren

indringer bruusk en gekwetst tegen het plotseling toegeschoten, aanstellerige makelaartje op. Toen, onder zwaar neusgesnuif, met rol-oogen, hervatte Ouderkerk zijn zin:

— Hebt u opgelet, meneer Rozenheim, dat er vlak vóór u, op de Amstel, Joden en Christene meeuwen vliegen?

Woedend stampte de plomp-weggeduwde, grijs-paarse indringer op den grond en vloekte gruwelijk naar Ouderkerk:

— We hebben allemaal dezelfde rechten hier......

Spuug jij voor mijn part ossegal!

Ouderkerk's oogen rolden griezelig...

— Pas op, of ik blaas je doormidden!

— Wie breng je mee, jij versnotterde bemoeial?

De logge dreigde:

— Mot je nog méér slippers krijgen?...

Henri begreep niets van zulk kwaadaardig, uit-