Het Volk God's, Menschenharten

364

sperden, trilden en snoven hevig, met rukken en scheurgeluiden......

— De zoons hebben de zaak en nou heeft de zaak ־ haarlie!... Ze zitten op zwart zaad... of op heelemaal geen zaad!...

Henri spitste de ooren en ontstak een sigaar. Hij luisterde vol bijgedachten, met een wild hart vol onrust. Zou hij nog iets vernemen over Moro en Van Nien-huizen? Aarzelend, schuw vroeg hij:

— Komt meneer Fontein hier nooit?

Joost Ouderkerk wreef zijn krommen neus. De scherpe kaken kraakten. Sluierig ruitenlicht verwaacde zijn wemelende oogen.

Het buitenaartje Casseres, naast hem, grinnikte en zoog smakkend een zware rookwolk uit den gloeien-den otterkop.

— Jonas?...... Die bij mijn achter de molen heb

gezeten?

Een spotkreet klonk achter Henri in de zaal.

Een oude grapjas met sneeuwwit haar en zware rimpels, diep als gezicht-insnijdingen, antwoordde:

— Jonas is geroyeerd wegens wanbetaling van con-tribusje...

Geschater.

Ouderkerk snoof heftig. Hij werd altijd kregel als er om anderen gelachen werd. De gebogen neus scheen nu zelfstandig te peinzen. Traag sprak hij:

— O... u bedoelt de jónge Fontein?... Siegfried, de glad-geschaafde?...... Nou, die stäät zijn balletje gehakt!... Was de heele week ״keurig" niet hier... Zit in de darkhandel, maar zóó „dark", dat ie heelemaal geen licht meer noodig hoeft om thuis te kommen op 't krauwemaul...

Henri kuchte en dampte.

— Zoo-zoo!...

Joost Ouderkerk zinde peinzend op hatelijkheden.

Krauwemaul: overblijfsels-maal van een huwelijksfeest.