Het Volk God's, Menschenharten

358

dooden Januari-dag. Geen vreemdeling-kooper te zien. Zelfs geen Italianen, voor ordinair-geslepen, doken op; alleen 's Zondags, in den aanschemerenden ochtend, een verdoolde enkeling.

Door de ontzaglijk-versomberde zaal gonsden en roezemoesden al warrelender menschenstemmen, en de luidspreker-radio-omroep bleef onverstaanbaar klank-galmen over donkere menschenhoofden. Onmiddellijk na het geroep schoot een rond robijnvlammetje uit; spalkte een oolijk seinlichtje, als een vreemd vogelvuuroog open, hoog boven grauwe bezoekers. Een opgezwollen kereltje, half stikkend in zijn vetomhulsel, Barend Lieglust, bluf-hofpoliticus, ruziede quasi-verachtelijk met een troep eigenwerkmakers; eersteklas rumoerige dolbroêrs en loltrappers.

Maar de meesten bleven wrevelig, opgejaagd of bezorgd slenteren, heen en terug, tusschen zoemende zuilen, langs zijpaden, voorbij leestafel, onrustig-hunkerend naar den tijd waarop zij eindelijk mochten gaan bridgen, domineeren, schaken, dammen, om hun verveling en wanhoop te smoren.

Buiten was er aschgrauwe honger, kou, kilte, zorg. In de Club, warmte, saamhoorigheid in ellende, ondanks wrang geschimp.

Tegen drie uur brak er speelhartstocht, roezemoezige bedrijvigheid los, al klonk er een stations-wachtkamerachtige holheid bijwijlen in de geweldige zaalruimte. Over vochtig-verduisterde ruiten zilverde een wasemende uienglans.

Ook op dié uren handel noch verdienste. Maar de leden konden er lekker plakken, zich de karkassen broeisch warmen; zich fel opwinden met klaverjassen en bridge, om eigen verlatenheid te vergeten. Op de kale, grauwe en gure straat hinkebeenden honger en malaise ze achterna.