Het Volk God's, Menschenharten

353

— Sjat jou wat!...... Jij loopt alle claim-renners

omver!

Met een woedenden snauw waggelde zwaarlijvige Taartendeksel weg, den ״endenhoek" in. Wat had hij aan het gesmoes van dien geitenhok? Hij zou maar weer wat mandjes spiering op den afslag van de Vischmarkt koopen. Kon hij uitventen langs de straat... zes cent per pond. Was nou juist de tijd. In IJmuiden lag alles stil... staking; doodsch. Hij moest toch met iéts zijn snajem openhouden! Een beetje handel in brasem, een beetje bot... of gemeene stinkende Duitsche visch. Verkocht hij aan zouterijen...

Filip Safier staarde óp naar de bronsglanzige midden-lichtkroon en hij las haperend op de geornamenteerde tegelplaat een ingegrift gedicht: „Die wekken zonneglans als het zonlicht gaat verbleeken"!...

Hoe is het godsmenschemogelijk, dat je zoo een sarcasme leest, als het half nacht is in de heele zaal, in het heele vak, in het heele land, in de heele wereld, en je ziet met al het noorderlicht van heel Amsterdam alleen maar grauwe wolken... Om je te verdrinken!... „zonneglans"! Wat ׳had hij eigenlijk aan al die verslappende narrisjkat? Sjalliksnar voor een ander te spelen. Bruiloftsliedjes zingen bij een begrafenis!... Kon hij zelf maar tusschen al die reuzen-krachtkerels meerennen in den wedloop om een stukje grond, daar, in Oost-Afrika! Had hij maar de springpooten van een kangoeroe aan het lijf gekneld gekregen... Hij zou zoo een mijncommissaris, alvorens zijn pistool afging tot den ren, wel effetjes onder de armen kriebelen, om een aarzelloos aanloopje te krijgen...

Het zaal-geroezemoes begon bruisender te koken. Een warrelstroom van stemmen borrelde en deinde tegen het etensuur óp.

Vier, met zorg gekleede, jonge kooplieden nestelden

Sjat: hindert. — Snajem: mond. — Narrisjkat: malligheid. — Sjalliksnar: hansworst.

Mensehenharten.