Het Volk God's, Menschenharten

350

VII.

Tegen halfeen begonnen Clublui geurige koffie uit de eetzaal op te snuiven. De matglazen achterruiten, bedampt, zweetten paarlemoeren vocht en druppeltjes uit. Het restaurant-buffet ontstraalde glinsterend leven. Karaf jes, glazen, flesschen, schalen en kommen begonnen te flonkeren tusschen een fel-oranjen com-foor-vlamschijn, die blauwe vonken sproeide.

Her en der smakten onverschillig, eet- en drinklustige bezoekers zich neer. In een hoek van de eetzaal zat de looze guit, de grappenmaker Filip Safier. Die liet zich niet door misère en grauwe beslommeringen ontmoedigen. Hij dolde met zijn eigen geitenbokken-kop, met zijn narigheid en anderer ellende, eeuwig door. In de koffiekamer voelde Flip zich eerst behagelijk en weelderig. Als hij geen ״inkomsten" meer had, zou hij zich daar wel een uitkomst eten!

Safier had met een driftigen elleboogstoot, ongewild, tot schrik van allen, een glas in gruizels laten vallen. Oolijk schreeuwde hij naar den Joodschen, alle-sof-méélevenden kellner Nardus:

— Geef mijn 'n bakkie koffie en 'n broodje-kaas Nardus... en trek je van dat gesjmakte glas niks an, kapot is kapot... Je kijkt?... Ja-ja... ik betaal vandaag... Ik héb gisteren... twéé heele pieken verdiend. Niet genoeg, van 's morgens acht tot 's avonds zes?

Kellner Nardus, met glunder-gladgeschoren bakkes, keek naar het glasgruis en zweeg.

Een geelkleurige, Portugeesche Jood, Garcia de Menade, met duivelsch-zwarten haardos en bijna voorhoofdloos, mikte snel en hijgend, spotwoorden naar den geitenkopachtigen Safier, die na iederen zin de wangen bolblies...

— Mot je weer „heet" slobberen, hè? hè?...

— Zal je 't me vrouw op de Zwanenburgwal niet

Sof: ellende.