Het Volk God's, Menschenharten

346

Henri's streelstem had geen vat meer op haar. Zij keek weer lichtelijk smalend naar zijn geaarzel. Iedereen wist van hem, Rozenheim, dat hij klokvrij was, maar Jood, altijd Jood bleef, die zichzelf sterk interesseerde voor den toestand en den opbouw van Palestina, al werd hij geen Zionist. Zoo geschiedde tegenwoordig bijna ieder ding dwars en overdwars

tegen zijn zin in. Hoogspanning in alles...... Vroeger

besprenkelde hij allen onspoed met een vlot-dansend, luchthartig gekeuvel. Nu voelde hij ieder gebeuren als venijnig plagen en uiteenrijtenden humor van het lot. Het behoorde bij zijn verlaging en ondergang.

Potdoorie...... Wat zou Moro lachen en hoe zouden

zijn valsche oogen steken, als hij nu dat van Caro weer hoorde. Welk een garnituurtje voor zijn nieuwen laster......

Plets brak Henri woest af. Wat bezielde hem tegenwoordig toch? Dat laf-nijpend egocentrische herkende hij van zichzelf nauwelijks. Losgeweekt uit zijn angst voor fortuinverlies? Misselijk, walgelijk. Bij ieder ding dacht hij aan Moro en Van Nienhuizen. Wat folterde hem toch zoo redeloos? Die twee gierende, snorkende ellendelingen, de een al grooter smiecht dan de ander,... zooals zij hem kwelden en staken! Wou hij zich achter een klamboe beveiligen voor hun gezoem en geprik? Ontwaarde hij die sluipende kerelgedaanten dan toch achter zijn ondergang of verbonden mét zijn ondergang? Zag hij ze loeren, de heet-stekende loer-oogen, naar zijn rampzalige wégzinking?

Met een wreveligen ruk keerde Henri zich naar Caro, die zoo geniepig-stilletjes kon hekelen, alleen al met haar spotblik. Hij wist zichzelf wanstaltig-vulgair in Caro's koud-keurende oogen. Er kleefde iets aan hem van een berekenden, muffen zaakwaarnemer! Hij leed échec, die schaamte brandde in zijn gezicht. Dat jonge, fiere ding...... Hij brabbelde wat