Het Volk God's, Menschenharten

343

stramme hunkeren naar proselitisme had niets met liberaal Jodendom uitstaande. D'Ancona en familie schonden godsheiliging, traditie. Behalve de oud-trotsche Mama dan, die juist nieuwe aansluiting zocht met de oud-Spaansche, adellijke cultuur van haar geslacht. De Jonkheer was trotsch op zijn afkomst, zijn machtige voorvaderen. Zijn Mama, op traditie van Sephardim. Zij zocht inniger verbintenis met de Sephardim over de heele wereld en zij correspondeerde nog met de Bestuurderen van ״La Casa Universal de los Sefardiem". Maar de Jonkheer voelde niets meer voor Spaansche en Portugeesche

familiebanden. Hij begeerde Christus...... al verzette

zijn Mama zich fel-geërgerd.

Caro's stem vleide iets zachter. Wat deed Papa toch vreemd? Was Bob Versteyne soms geen Christen? Mocht Maggie wél en zij niét? Waarom werd Bob op alle manieren gevleid en gekoesterd als groot sportman? Was Jonkheer Hereira geen groot amateur? Een ieder noemde hem een koen ruiter en een eersteklas-schermer. O, Caro, op de schermzaal, genoot van zijn felle, lenige en bliksemsnelle uitvallen met de floret. En ondanks zijn aristocratischen trots, kon hij wedijveren als athleet, met den beste...

Henri voelde zich al nerveuzer en geladener. Hij besefte al wranger, dat hij zijn diplomatische omgangsvoornaamheid, ook tegenover de kinderen, verloren had. Zijn speelsche spreekvaardigheid en beminlijk-heid lieten hem telkens in den steek. Zooals vroeger tegenover het huichelachtig kruipen en gluipen van Van Nienhuizen.

Ja, ja, Caro kon wel gelijk hebben. Hij liet Maggie geheel vrij. Ook die voelde zich in niets meer gebonden.

Caro zelve schrok van Papa's verwarde benarring en slap aarzelen. Zij was gewend aan zijn prachtige