Het Volk God's, Menschenharten

338

kapitaaltje, ergens in een klein uithoekje van het land wegkruipen en als een stuntelig-nooddruftig renteniertje voortsukkelen. Kon hij oude weeshuiskost

sabbelen: zuip en gort en brij met brood...... Hij, de

vroegere millioenair met beitelende macht, hij, de genietende Lebemann,... klein-misselijk aftandsch en goor renteslokkertje. Het leek de eenige uitkomst! Maar Henri, in hooghartige woede knarstandend, kon, kón geen besluit nemen. Hij bleef gecataleptiseerd, in starre koppigheid staan staren naar de dingen, die hem verbrijzelen gingen. Om zijn vijanden te hoonen en te hinderen, stond hij pal. Hoe zou de ijdele intrigant Emmanuel Moro valsch gieren en als een schutter de trom roffelen in het kamp! En hoe zou Van Nienhuizen's verstokte wrok zich koelen aan Rozen-heim's volkomen en smadelijken ondergang!

Toch was het onheil, zijn val en verplettering, gelijk hij toch altijd had verwacht, niét door Van Nien-huizen ontstaan; niet door diens gluiperigen haat en wraakgif, maar door de wereldcrisis.

IV.

Op een Januari-middag kwam de geslepen-makelaar Van Rees hunkerend Henri's kantoor opstuiven, met de jasslippen in de rood-koude handen. Het Pond was weer gestegen... Van Rees' stem klonk, alsof hij de kan had gelicht, zoo opgewonden schreeuwde de man. Zijn carbonkel-zwarte oogen gloeiden van emotie. Rozenheim temperde met sarcasme, Van Rees' gekrijt:

— Heilig...... heilig het Pond!...... Leve de zaken-

menschen!

Rozenheim's ongeaffecteerde stem klonk nu zelfs heel scherp en wrang.

Achter den makelaar dook Rozenheim's dochter