Het Volk God's, Menschenharten

336

bergen. Die onsmoorbare angst was iets veel kwel-lenders dan inwendige onrust. Hij sliep wrak. Slapen? Eigenlijk alleen een dof dommelen, een verward dooreenkrioelen van allerlei angst-gebeurtenissen, die hem doorschokten en den adem wegpersten. Hij werd schreeuwend of kreunend wakker. Het leek hem benauwde worging of stikking. In al zijn cauchemars, zag hij het bleeke gezicht van Van Nienhuizen opduiken, hem tegengrijnzen, naast den sluwen gieren-kop van Moro. Ja, dat waren wel martelende phobieën! Eenmaal uit bed, verrichtte hij geen angsthandelingen meer. Hij sidderde, en hij schaamde zich voor Esther. Tot het vreesgevoel hem ook wakend besprong, als een donker beest, dat zijn strot, zijn borst, zijn keel toeklemde en toesnoerde. Er moest vandaag weer iets veel ergers gebeuren dan gisteren en dan een dag ervoor... En zoo klom rillend zijn angstgedachte, al wilde hij zijn bangheid voor vrouw en kinderen telkens verhullen.

Zijn kasteelgroot huis was nog niet ruim genoeg, om Henri in-zijn-wanhoop te bergen. Wat was er toch in hem ontwricht? Was hij zoo, hij, Henri Rozenheim? Een verachtelijk vreesmannetje, een bang-beverig wegschuiler voor dreigstorm en onweer in het leven? Een, van laffe zelfzucht en angsten bestookt kapitein, die zijn brug vluchtend en heimelijk verliet vóór de verongelukking van schepelingen? Met hoe braak-zieke walging had Rozenheim niet altijd getrapt op valsche huilers, jammeraars en klagers! Twee jaar terug begeerde hij nog zoo jong te zijn als de kinderen; leefde hij nog in lokkende zinsbegoochelingen. Toen eens Uriël vertelde van een Portugeeschen groothandelaar, eind zeventiende eeuw, den nobelen Is. de Pinto, die Christen-slaven verlost had uit de kwel-handen van Barbarijsche roovers, jubelde Henri over zulk een groot philantroop... Kon in één jaar iemand