Het Volk God's, Menschenharten

333

Alles daalde wel, daalde, maar in andere industrieën was het nog veel miserabeler. Zóó kon het toch niet blijven; ééns moest toch alles ten goede omkeeren...

Al die zoete klets bracht geen verandering in zijn bangheid. Henri voelde zich, iederen morgen, droom-zwaar ontwaken uit een verhittende, keel-toepersende, afzichtelijke nachtmerrie. Zijn naam, zijn fortuin, zijn bedrijfskapitaal, zijn bestaan, zijn eer, stonden op het spel. Henri moest ieder gebeuren onder de oogen durven zien, al duizelde hij. Welken weg moest hij uit? Waar hij stapte,... modder of gruis. Wat moest hij beginnen? Waar kon hij heen? Hij had geheerscht, vroeger! Hij had macht en vrij fortuin bezeten.Vroeger! Wat bleef er over? Macht, geld noch ontzag. Hij had vorstelijk-royaal geleefd. En nu? Ze kropen naar het hart, de ontzettende angstbenauwingen. Zulke remmingen, zulke verlammings-gevoelens had Henri nimmer gekend. Hij had ze in collega's altijd gelaakt, bespot. Hij had altijd van de leiders en groote werk-verschaffers geëischt, dat zij zich niet door eigen vrees lieten opjagen of in oordeel benevelen. Hij was altijd voorgegaan in ongebreideld risico-nemen, in sarcastische bestrijding van moedelooze verslappingen. Hij verachtte alle overdrijving en malaise-gejammer. Nu knarsetandend, kromp hij zelf in elkaar. Hij was ziek; ziek van ontzetting. Zijn groote vriend, professor Kooymans, mompelde iets van angst-psychose en neurose. Maar daar geloofde Henri geen zier van. Het bleef in hem alleen een martelende dooreen-woeling van benauwenissen en ontstemmingen, schrikken en aanspanningen. Het was geen desorien-tatie, geen waan, geen angst-fantasie. De toestand bracht wérkelijke, verstikkende beklemmingen. Zijn inzicht en oordeel waren niet verzwakt. Hij vond tegenwoordig alle hooptermen belachelijk optimisme, oppervlakkig geleuter. Alles werd afgebrokkeld, werd