Het Volk God's, Menschenharten

327

Toen Uriël eindelijk onstuimiger begon te vertellen, van Rebecca, van haar weggaan uit huis; van haar schuchter weerkeeren, van Josua's smartelijk verzet en halsstarrigheid, ontgleed Esther de verhaalspanning; sprong zij hevig-bewogen op...

— Zie je wel... Uriël,... zie je wel!

Uriël hoorde alleen de teedere, innige aarzeling in de stem, tusschen de driftige woorden, en hij zag Mama weer wonderlijk-rijzig, slank als Rebecca, vóór zich staan. Verlangen, haar te omhelzen, drong onstuimig in hem op. Hij had eerst dit heete uur van angst en beklemming willen verschuiven. Hij schuwde biecht, sentimenteel berouw en instinct-verloochening. Maar Mama brak zijn verstrakking. Ja, ja, juichte het in hem, zijn liefde voor Mama was diep en ongeschonden gebleven. Hij voelde weer dezelfde hartstochtelijke genegenheid van vroeger. Hij had haar moeten vertrouwen. Zij kón niet hitsen en onbillijk worden tegen hem. Zij juist zou Papa in dwang terugdringen; Papa, in al zijn drift, zooals die bij het ontbijt vanmorgen nog was losgebroken over een tartende opmerking en schimptoon van Leo, toen Henri de razernij van Matuschka heftig vonniste.

Het laffe spotgebral van zusters en broer zou Uriël hoog negeeren. Hij had haar veel eêr moeten vertellen.

Haar hoofdje stond weer zacht-trots opgeheven. In alles bleef zij kiesch, voornaam, eenvoudig, zelfbe-heerscht en bekoorlijk. Uriël antwoordde iets terug, werktuigelijk. Want nu kéék hij naar den vuurglimp in haar Moorsche gloei-oogen. Hij sufte.

— Wat?......

— Wat?...... Dat die...... vrome oom Josua......

geen van ons kan luchten... Dat hij niets, niets......

niéts met de Rozenheims te maken wil hebben!...

Uriël stond versteld. Zoo stormachtig, zoo onbe-suisd-heftig had hij deftige Mama nog nooit gehoord.