Het Volk God's, Menschenharten

326

Andalusische sprookjesprinses. Haar oogen begonnen geheimzinnig-duister te branden. Ja, ja, dat was heelemaal de oude jonge Mama. Gaf hem zélf moed om te beginnen.

Esther bleef fier en toch niet hautain, wachten tot Uriël spreken zou. Zij kende zijn bevangen mijmer-aard, zijn schuw zich-willen-onttrekken aan menschen en gesprekken. Zij vroeg niets. Het leek haar alles te rauw, te gewond om aan te roeren.

Eindelijk begon Uriël uit zichzelf, langzaam, zacht, verbrokkeld, toch met een stille woede in zich, dat het zoo slecht lukte; dat hij zoo krap, zoo stom-onhandig deed, zoo hakkelend en flauwtjes vertelde van zijn kennismaking met Rebecca in de Zanddwarsstraat, in het groezele portaaltje, toen hij de deur zonder fratsen, wild voor den neus dichtgesmakt kreeg...

Uriël brak af. Het geleek een orde-rapport, dat hij afdreunde... Maar in Mama's donkere oogen groeide een scherpe, angstige onrust en toch ook smeeklijke nieuwsgierigheid, alles te willen hooren. Nu en dan zei ze een murmelend woordje, aarzelend, toegeeflijk, heel zacht, met zielsvolle, loutere stem.

Uriël sprak door, al sneller, ontroerder, minder zweverig; onbelemmerd eindelijk, eigenmachtig zelfs, nu hij geen vervreemding meer voelde. Hij vertelde van Rebecca, van zijn doorkrampte schaamte tegenover het arme nichtje. Toch bleef hij nuchter, onop-gewonden. Maar kijken deed hij niet naar Mama. Wel naar haar breloque aan den hals, die ijsbloemig glansde en pijltjes uitschoot. Tusschen zijn eigen vrijere praten dacht hij plots: vreemd, Mama, in hoogste luxe-leven, droeg zelden diamant. Waarom vandaag?

Esther viel hem niet in de rede. Hiervoor was hij haar erg dankbaar... Mama allereerst zou de onbewuste kuischheid en eenvoud van Rebecca begrijpen...