Het Volk God's, Menschenharten

325

zocht, zoo keek zij nü! God, wat hield hij onuitsprekelijk veel van Mama. Van haar fijne, aristocratische handjes, van haar rustig-mooie altstem en van de aarzelende bezinning, de lieve rust-haltetjes tusschen de woorden. En dan haar kapsel, nog zoo jeugdig, zoo gloedbruin als van Rebecca... Neen, neen, hij vergiste zich vinnig, zuur. Mama was nog even aristocratisch, even moeiteloos-bevallig en jong; maar zij leek veel verstrooider. Mama was niet meer zoo zacht-sterk onbuigzaam. Vroeger luisterde zij zoo hartelijk, in een-en-al overgave. Vroeger, een jaar geleden nog, onderging Uriël haar betoovering als een heimelijk geluk. Vroeger fonkelde een rood glimpje in haar zoele, Moorsche oogen. Nu scheen zij schrikachtig, gejaagd, heel nerveus, een beetje verstard. Papa zong

te lang de zwarte hymne van den ondergang......

Esther Rozenheim glimlachte niet meer. O, dat statige, gracieus-trotsche hoofdje van Mama, dat nü knikte...

Vandaag hinderde Uriël ook het grijze trijpen behang. Het leek hem lamlendig, muf, grauw als een oudbakken taartenkorst. Hij hurkte ook niet meer bij Mama's sofa, merkte hij onverwachts voor zichzelf op. Hij zat, vervreemd min of meer, in een grooten crapaud, ongeëxalteerd, echt op visite bij Mama, zooals broer Leo dat weieens deed in opgeschroefde onbeschoftheid. Neen, neen, Mama was toch niet meer zoo ongedeerd als vroeger. De zorgen en angsten van Henri hadden haar geknauwd en beroofd van haar aristocratische kalmte. Och, wat prikkelde hem toch zoo? Uriël wist zelf niet, hoe te beginnen. Hij voelde zich klungelig, en gegeneerd. Hij zag zichzelf absurd doen zonder het te kunnen verhinderen.

Esther wachtte stil, rechtovereind, in haar onbe-wust-trotsche houding; licht-hooghartige gracie.

Aha... even ontdekte Uriël toch weer in Mama de