Het Volk God's, Menschenharten

324

wreede, woordslurpende vloeken van de onverzadigbare jongens. Dat was zonde... Maar zij bracht toch óók ongeluk over vader. Zij vertelde van haar beklemmingen, schuw en bevend, Uriël. Hij knikte en mompelde iets, in overzoete harte-weekheid.

Uriël besloot, eerst met Mama en dan met Papa te zullen spreken, wat er ook gebeuren ging. Zijn liefde stuwde hem tot daden, tot bijna heldhaftige gedachten. Hij bracht zenuwachtige Rebecca naar het stille stoepje van haar woon. Het kind was óp, begreep hij. Alles in haar liefdegevoel werd nu weer angstige terugval naar het oude, het gescheurde en gekneusde.

Den volgenden dag vroeg Uriël, — hij dacht, een beetje ongewild-grimmig, — zijn moeder even alleen te kunnen spreken. Esther ontstelde door zijn vraag. Zij wou dadelijk iets verwrongens ontraadselen in zijn gezicht. Haar gracieuze handje perste snel tegen den slaap; argeloos schrikbeweginkje. Haar droeve, donkere oogen lichtten even hél op. Esther was het heelemaal ontwend, den laatsten tijd, dat de lieve jongen haar op dien diép-innigen, zachten toon iets vroeg. Zij keek onthutst. Maar Uriël ontweek iedere schamele verklaring.

Eindelijk zaten zij weer saam in Mama's kamer, intiem besloten en vertrouwd, als dien middag, waarop Esther haar jongsten zoon héél haar smartelijk-verborgen offeringsleven had onthuld.

Uriël ontstelde. Mama was ouder geworden. Haar Spaansche schoonheid en het meisjesachtige in haar gestalte, miste hij. Haar gracie en minzaamheid waren wel gebleven, maar het lieve, jonge gezichtje scheen hem niet zóó wonderlijk-jong meer. Of was de indruk zoo-maar in zijn leeghoofdigen eigendunk? Mama had nu iets tragisch en eenzaams in de diep-gouddonkere oogen gekregen. O, om te huilen. Alsof zij aldoor iets