Het Volk God's, Menschenharten

322

klamme leugen-levers moesten gehangen; al die mes-quine zelfbedriegers verzuipen. Al deze schoonrijders van het leege woord, bezaten zelf geen aasje persoonlijkheid. Zij waren geestelijke bloedschenners voor Van Haeften. Zij teelden voort op eigen verwanten. Al hun driften en instincten groeiden óm tot een barbaarsch-heidensche menschelijkheid. Zij snapten niet, dat eenige enkelen slechts, onder hen, het lot onzer beschaving in handen hadden. Op die intelligentie komt het alleen aan...

Van Haeften, grijnzend als een dronken satyr, grijs en grauw van geestdrift, rende de kamer uit en liep tegen Henri Rozenheim aan. Achter hem zong Hoeyendos al treiteriger...

— Vivant omnes virgines... Faciles formosae!...

Papa, ontdekte Uriël, gedroeg zich lomp tegen zijn studiegenooten. Ongelooflijk, zooals Papa veranderd was! Ook Uriël's moeder, zijn fiere moeder Esther, die nooit een vreemde liet gissen wat er in haar binnenste geschiedde, deed nu niet anders dan zacht weeklagen en stil schreien. Zusters-kijverijen ontvonkten zeldener. Eg keek bijwijlen ontdaan als een geranseld hondje. Hoffelijke Papa had haar streng verboden zoo roekeloos-weg maar filmbladen en filmboeken te bestellen. Eg voelde hevigen weerzin tegen al dat akelig-malle bezuinigen. Zij, breede uitplooister, begreep er ook niets van. Wat een gedonder!... Kon haar wat bommen, vertroeteld weelde-schepsel! Crisis, malaise!... Zij floot schel een Jazz... Zij schold Papa een baardhagedis met trilbillen. Zij wou niet ingezouten!

Caro studeerde wrokkender en verbetener dan ooit; vermeed studentenjool en gezelschap, al ging het kittelend gerucht, dat zij tegenwoordig 's avonds van de U. B. schichtig-gracieuzelijk werd afgehaald