Het Volk God's, Menschenharten

318

trillen. Zijn kwaal bracht nerveuzen angst en heftige pijnkwellingen.

Rebecca zweeg, kropte alles op, verteerd in een wild smachten naar Uriël. Hoe zou in dit wrokkende en folterende conflict ooit iets veranderen?

II.

Rebecca sprak Uriël 's avonds even, gejaagd. Zij was heelemaal overstuur. Ook Uriël keek verslagen en stil. Hun bang-innig zwijgen steeg als de geur van een verscholen bloem...

Er gebeurden op het Museumplein akelig-wrange dingen. Nog nooit had Uriël Papa in zulk een opwindingstoestand gezien. Het geleek soms, of Henri plotseling door een vlaag van dolheid gegrepen zou worden. Rozenheim scheen niet meer gedréven, maar achtervolgd en uiteengereten door malaise-angsten. Henri voorspelde allerlei vreeselijkheden en een uur erna deed hij alsof die reeds verwerkelijkt waren. Neen, Uriël herkende zijn machtigen, stoutmoedigen Papa niet meer, wiens schoon handgebaar vroeger, een arabesk geleek. Onder zulke dreigende toestanden liet Uriël zijn studie in de lap hangen; werkte hij wild,

toch soms zielsgelukkig...... Eén dag methode en

critiek; den anderen dag, Oost-Europeesche cultuurgeschiedenis. Doch ongebreideld verloor hij zich in Novalis. Over dichter's liefde voor Sophie von Kühn wilde hij met niemand spreken. Die teedere en bijna bovenaardsche droom was te broos voor woorden. Heel de ״Hymnen an die Nacht" zong doodsverlangen uit... Maar zélf wou Uriël zich ontrukken aan Novalis' liefdesmart en aan al wat hem er tragische hallucinatie in toescheen... Hoe dolgraag zou hij in ״De Nieuwe Taalgids" polemisch gekeuveld hebben over stijl, stijlleer, over redekunstige figuren en lite-