Het Volk God's, Menschenharten

315

mit 'n stuk krijt onder die weigoochem ze neus......

— Hier meneer, je mag je bek wel smére, anders kits je!... Is ie goed?...

Sak en Salomon brulden...

— Die nierisj... die alle stoote mit ze tong heb gemaak... versta wèl!...

Tante Truddie begreep, in zoo een armoelijderij, van al die narrisjkat niets. Hoe heb je lol om 'n café

binne te stappe en te kijke na dat frotte biljart?......

Noh!......

Zij stookte, pruttelde, konkelde en traanklier de...

Igmaniz kwam niet meer oploopen, en dit smartte Josua erger dan hij zeggen kon. Hoe onvergeetlijk, het vorige jaar nog, had Igmaniz hem en Rebecca verteld van het kommerlijk Hebreeuwsch verleden, op den laatsten avond van het Inwijdingsfeest! Hoe had hij van afschuw gerild, bij het verhaal van Antiochus Epiphanus, die in een gril van schendende goddeloosheid, ziedend van haat, de heilige Mizbéag met var-kensbloed liet besprenkelen. Moest deze wreedaard niet in waarheid Epimanes, de Bezetene, door de Joden worden genoemd?...

Die edele, jonge geleerde verhaalde van Thora en Talmud, zooals Josua het nergens anders hooren kon; met een diepte van waarheid, die Josua deed huiveren. En hoe mooi had Igmaniz hem uit den Talmud, over het bewaringsrecht verteld, van in bewaring-gegeven vruchten, wanneer ze stonden te verrotten: of ze wél of niét aangeraakt en verkocht mochten worden!... Alles werd sprook en wonder, door Igmaniz' geheimzinnige stem. Igmaniz verhaalde, bij avondval, ook in verband met Chanoeka, van de oude Chassidiem, de onwankelbare vrome zielen, al werden zij door heidensche volkeren doodgefolterd. De oude Chassidiem gingen onstuimig tot verzet en opstand over en reinigden den Jeruzalemschen tempel van heidensche

Nierisj: nar. — Mizbeag: tempelaltaar.